hoogtelijnen.nl      digitaal magazine over kunst, natuur, mens en politiek      zeer korte verhalen

 

 

zeer kort verhaal   1   -   anne lever   -   16 november 2008

 

       

 

kaukasische weerloosheid

 

 

 

 

De dagen worden korter. Iedere ochtendschemering komt later op gang, elk vallen van de avond is eerder. Dag na dag kijkt ze naar de lucht. Het is een hemel in een decor van hout en steen. Stil bewondert ze de kaukasische vleugelnootboom die buiten - voorbij het stadstuintje en voorbij de neutraal gelegde stenen paden - trots tegen de avondlucht staat. Elke dag weer slaat de angst om het hart. Ze houdt van die gigant. Ze weet hoe het gaan kan.

 

Zo kwam men – dat wil zeggen een planner, een commissie of een liefhebber van Franse pleintjes – een jaar of dertig geleden op de gedachte om van een marktpleintje ergens in een nieuwbouwwijk iets bijzonders te maken door er platanen te planten. Rijen platanen. Niet van die staakjes die pas over decennia iets voor zouden stellen, maar bomen die van elders zouden moeten komen met vrachtwagens. En de gedachte werd werkelijkheid. De doeken omhulden stevige stammen, de kluiten waren werkelijk méér dan uit de kluiten gewassen. In de jaren die volgden groeiden de platanen als gekken. Al snel werd de markt ‘s zomers onder één enorm bladerdak gehouden.

 

In het eerste jaar van het frisse en lege millennium kwam men – dat wil zeggen een planner, een commissie, een liefhebber van geld en stenen – op de gedachte om op de oude plaats een grote ah-erlebnis mogelijk te maken. De markt kon gemakkelijk worden verplaatst naar een open plek even verderop. En de gedachte werd werkelijkheid. Op een tot dat moment nog willekeurige winterdag kwam zij langs het plein. De enorme platanen lagen grof in delen gezaagd op het onttakelde plein. Ze huilde.

Enkele jaren later bezocht ze op diezelfde plek de Albert Heijn. Ze kocht zoveel mogelijk biologisch.

 

De dagen worden korter. Volgend jaar, over een maand of gewoon morgen kan de vleugelnootboom achter haar huis kantelen. De motorzaag slaat aan, de gashandel wordt een paar keer vol open getrokken, en dan hoort ze het geluid dat eigenlijk alleen in de Vogezen thuishoort. Twee minuten duurt het zagen, een dagje het ruimen. Vanaf dat moment zal een najaarsstorm kaal voorbij gaan, als in den beginne. En de tortelduiven zullen fladderend zoeken naar de takken, net zoals ze dat vorig jaar deden naar de takken van de den waarin ze jarenlang nestelden.

Die den stond in een particuliere tuin. Achter die den waren de interieurs donker geworden. In die den zaten insecten. Onder die den vielen zure naalden. Dus stuurde de zogeheten woningstichting er een motorzaag op af. Het leverde een vrachtwagen vol hout-in-mootjes op. De woningstichting heette, zij kan het ook niet helpen, Eigen Haard.

 

De frisheid van de stedeling. Harken. Snoeien. Strak, glad gras. Kapvergunningen zijn niet meer dan handtekeningen. Machteloos kijkt ze naar de hemel. Niet meer dan prevelen kan ze. Wie zei het voor het eerst: ‘alles van waarde is weerloos’?

 

de zeer oude zingt:

 

er is niet meer bij weinig

noch is er minder

nog is onzeker wat er was

wat wordt wordt willoos

eerst als het is is het ernst

het herinnert zich heilloos

en blijft ijlings

 

alles van waarde is weerloos

wordt van aanraakbaarheid rijk

en aan alles gelijk

 

als het hart van de tijd

als het hart van de tijd

 

Aan de Blaak te Rotterdam hangt de beroemd geworden dichtregel van Lucebert in neon aan het dak van een verzekeringsmaatschappij. Een gebouw lijkt minder kwetsbaar dan een boom. Vergeet het maar – in Rotterdam moet je beter weten. En een verzekeringsmaatschappij wordt gewoon opgekocht.

 

 

 

 

 

 

 

De e-nieuwsbrief van Hoogtelijnen ontvangen?

 

Mail naar contact@hoogtelijnen.nl en vermeld: ‘aanmelden nieuwsbrief hoogtelijnen’.

 

 

 

www.hoogtelijnen.nl  -   zeer korte verhalen -   contact@hoogtelijnen.nl