Fontanellen

Fontanellen

als haar wereld verschuift door de nacht

stil na een lange dag heel erg druk

als zij zonder verzet, ontkoppeld, de kant kiest waar ze

niet zijn moet, niets zeker weet, dan

voelt ze soms de scheuren

ze draait zich om, maar te laat, de bliksem

knakt en schaduwt aan alle kanten, ze schreeuwt

de verkeerde schreeuw, ze vergiftigt

de kamer: jouw naam

de naam met een arm om haar heen, het is te zeer

ingesleten

je besluipt de fontanellen van haar ziel

messcherp nog bekruip je haar, zonder je ook maar iets

aan te trekken van de draai van alledag

een draai waaruit je toch hoelang-ook-al-weer bent verdwenen

en je lacht zo lief als toen en je legt zo teder

je warme arm om haar schouders