hoogtelijnen

 

onafhankelijke website over kunst, natuur, mens en politiek            katern beschouwingen & utopieën

 

 

          

 

 

 

janiek kistemaker       column 8       1 januari 2012

 

 

17092011 schoonheid.jpg

 

 

schoonheid

 

 

 

 

Ik was indertijd beslist onder de indruk van de documentaire Beperkt Houdbaar, die Sunny Bergman in 2006 maakte en waarin zij ook zichzelf niet spaarde. Haar eigen vagina onderwierp zij aan de keurende blik van zo’n vleesbeeldhouwer en zij barstte in huilen uit toen hij zijn oordeel uitsprak. Alle andere verhalen waren evenzeer vervuld van de wanhoop die veel vrouwen koesteren over de afstand tussen hun lichaamsbeleving en de ideaalbeelden uit de media.

 

Het leek wel alsof die media in dit hele gebeuren de rol speelden van een soort metafysische ideeënwereld, waar wij allemaal met een hoogst individueel lijntje op aangesloten waren. Niet hoe wij onszelf en elkaar zagen en beleefden was belangrijk, slechts het beeld dat ieder van ons zag in een spiegel uit een of ander naargeestig sprookje deed ertoe. Toch schemerde ergens tussen de regels door een uitweg uit al die angst en verongelijktheid. Een jonge vrouw van Marokkaanse komaf vertelde over haar jeugd tussen de verschillende generaties vrouwen die met elkaar de hamam deelden. Zeker, ook zij waren met schoonheid en aantrekkelijk zijn bezig, maar toch anders. Door elkaar bij het cultiveren daarvan te helpen, raakten zij vertrouwd met alle vormen die een gewoon vrouwenlijf door de jaren heen kan aannemen.

 

Sinds kort is mij een zelfde soort uitweg uit de misère van het schoonheidsideaal in de schoot geworpen: het is mijn voornaamste taak op deze aarde om oude mensen te helpen met het wassen van hun lichaam. Niets van wat kleding gewoonlijk verhult blijft voor mij verborgen, en de afstand tussen hen en mij is niet groter dan het washandje dik is. Daarmee gaat voor mij een wereld van schoonheid open. Het is niet nodig te weerspreken dat het menselijk lichaam een beperkte houdbaarheid heeft, want als drager van schoonheid kent het geen enkele beperking. Ook uit het meest gerimpelde ouwevrouwengezicht stralen pretoogjes mij ondeugend toe. En in het pijnlijk gebogen en haast verdroogde lijf van een negentigjarige man staat een mens fier overeind om het leven – en heel binnenkort de dood – recht in de ogen te kijken.

 

Waar huist die Schoonheid dan? Uiteindelijk toch in het oog van de beschouwer? Goed mogelijk, want het was mij al nooit gelukt schoonheid te ontwaren in de glossy plaatjes waarin anderen haar menen te vinden. In de mensen die zich aan mijn zorg toevertrouwen zie ik haar onmiddellijk. En het gaat beslist niet om een mooi karakter dat een lelijk lijf compenseert, nee, het is een innerlijke schoonheid die elk lijf dat zich laat ontmoeten en aanraken mooi maakt.

 

Verdampend

 

Nou dat ek brosser beginne word,
weet ek nie meer so mooi
hoe ek dit het en waar ek hoort.
Die son die brand mij skouerknoppe
bruin soos beskuit se ronde korsies.
Ek was zo’n sappige kind!
’n Hele tagtig persent water
gerangskik om ‘n skelet
noagal met skarniere toegerus
 sodat ek die aarde kan bewandel,
vol verwondering kan raak aan
ander saamgestel soos ek: water
water water water water en.

Wilma Stockenström

 

http://janiek.files.wordpress.com/2007/12/wilmak.jpg?w=500

 

*

 

Janiek Kistemaker schrijft ook voor het weblog van tijdschrift Lover en voor webmagazine het Continuum.

Deze column verscheen eerder op haar eigen weblog Janiek blogt ook wel eens.

   

 

 

  

 

Op de hoogte blijven?

De e-nieuwsbrief van Hoogtelijnen verschijnt  ca. 1 x per kwartaal.

Mail naar contact@hoogtelijnen.nl  en vermeld: ‘aanmelden nieuwsbrief hoogtelijnen’.

     

hoogtelijnen

hoog en laag op zoek naar schoonheid