Joke Hermsen, Bergson, Parijs, moi profond, ik en zelf, Lepus Timidus, Marko Fondse, Picasso, Le Baiser, Zadkine, Unica Zürn, Martin Parr,  automaton

 

hoogtelijnen.nl      digitaal magazine over kunst, natuur, mens en politiek      beschouwingen & utopieën

 

 

ke Hermsen, Bergson, Parijs, moi profond, ik en zelf, Lepus Timidus, Marko Fondse, Picasso, Le Baiser, Zadkine, Unica Zürn, Martin Parr,  automaton

 

janiek kistemaker    -   column 4   -   1 maart 2010

 

 

 

hondje

 

 

 

 

 

Als kind van een jaar of zeven had ik een heel sterke hondewens. Mijn vader wilde mij daar wel in tegemoet komen en had een keffertje voor me opgeduikeld, ergens in het heidense deel van ons dorp. Pukkie – of Pucky, ik kon toen nog niet schrijven – was een ‘vullusbakkerassie’. Ernstig getraumatiseerd door een verkeersongeluk; de jongens die haar hadden gered en opgelapt, kregen van mijn vader elk een kwartje, weet ik nog.

 

Pukkie was geen makkelijke hond. Erg nerveus. Een gevaar op de weg: ze hapte nijdig naar de banden van elke auto, dus het mag een wonder heten, dat ze niet alsnog door overrijden aan haar eind is gekomen. Haar levenseinde was vele malen triester. Ze werd loops en dat was te ruiken tot meer dan drie kilometer in de omtrek. Alle reuen van het dorp liepen haar na en vochten hun pikorde uit ten koste van mijn vaders afrikaantjes en begonia’s. Pukkie moest weg.

 

We liepen mijn vader achterna naar de dijk, waarachter zich het IJsselmeer uitstrekte. Hij was er eerder. Ik zie hem nog staan daar beneden aan het water, wijdbeens balancerend op de zwerfkeien, op zoek naar stenen om de zak te verzwaren, waarin hij Pukkie ging verdrinken. Gelukkig hoef ik niet te beslissen met wie van ons beiden ik meer meelij moet hebben. Mijn hondje vonden we een paar weken later terug. Opgeblazen als een ballon lag haar kadaver te drogen in de zon op de beschoeiïng, onder een waas van vliegen, de tanden ontbloot in een wrange grimas. Haar ogen waren reeds ten prooi gevallen aan de kauwen.

 

Ik denk wel eens: het verleden is net een hond. Het kan je met een schuldig smoel achterna lopen, als een zwervertje dat eindelijk een baasje denkt te hebben gevonden. Al vloek je nog zo hard, al gooi je met stenen, al geef je ‘m een rotschop: hij rent even weg met zijn staart tussen zijn benen, maar komt onherroepelijk terug.

 

Een mens kan ook het omgekeerde doen. Gekoesterde wrok kan evenveel houvast bieden als een onwillige, aangelijnde hond. Met zijn voorpoten gespreid zet hij zich schrap in het grind en je zult het weten, wie hier de baas is. Vooruitkomen doe je niet meer.

 

Misschien kun je je herinneringen maar het beste los laten lopen, erop vertrouwend dat ze je weten te vinden, wanneer ze een aai over hun droeve kop nodig hebben of een hap van je boterham. Als je dan eens helemaal alleen in slaap moet vallen, krab je ze even achter de oren, voel je hun warme vacht tegen je aan, een blijde staart kwispelt langs je knieën. En als dat hondje dan huilt naar de volle maan, dan mag je best even mee huilen.

 

*

 

Janiek Kistemaker schrijft ook voor het weblog van tijdschrift Lover en voor webmagazine het Continuum.

Deze column verscheen eerder op haar eigen weblog  Janiek blogt ook wel eens”. 

 

  

 

 

 

 

 

 

Op de hoogte blijven?

De e-nieuwsbrief van Hoogtelijnen verschijnt  ca. 1 x per kwartaal.

Mail naar contact@hoogtelijnen.nl  en vermeld: ‘aanmelden nieuwsbrief hoogtelijnen’.

 

 

 

www.hoogtelijnen.nl  -   beschouwingen & utopieën  -   contact@hoogtelijnen.nl