Joke Hermsen, Bergson, Parijs, moi profond, ik en zelf, Lepus Timidus, Marko Fondse, Picasso, Le Baiser, Zadkine, Unica Zürn, Martin Parr,  automaton

 

hoogtelijnen.nl      digitaal magazine over kunst, natuur, mens en politiek      beschouwingen & utopieën

 

 

ke Hermsen, Bergson, Parijs, moi profond, ik en zelf, Lepus Timidus, Marko Fondse, Picasso, Le Baiser, Zadkine, Unica Zürn, Martin Parr,  automaton

 

janiek kistemaker    -   column   -   30 juli 2009

 

 

 

huis te vraag

 

 

 

 

 

Niet ver van waar ik woon ligt, ingeklemd tussen een woonwijk en een industrieterreintje, de begraafplaats Huis te Vraag. Op een terp, in de hoek van een overgeschoten stukje zompige veenweide, rusten een paar honderd doden. Nog doder dan dood, zou ik bijna zeggen, want er wordt al meer dan twintig jaar niemand meer bijgezet. Het kerkhof zelf is stervende.

In de voormalige aula woont een kunstenaarsechtpaar, dat paden en zerken in bescherming neemt tegen woekerende klimop en brutale zaailingen van berk en kastanje. Op een subtiele manier wordt het voortschrijdend verval niet zozeer een halt toegeroepen, maar in een staat van aarzeling gebracht. Vergankelijkheid in slow motion.

Ik kom daar regelmatig, omdat achter het raam van het wachthuisje bij de ingang van tijd tot tijd een vers gedicht en verse bloemen prijken, waar ik graag bij stil sta. Op een dag trof ik daar die ongewone hovenier, met een ouderwetse zeis de walkant maaiend. Nieuwsgierig als ik ben en verzot op verhalen, knoopte ik met hem een gesprek aan. Hoewel hij me waarschuwde dat hij erg op zichzelf was en niet zo open naar andere mensen, duurde het niet lang voor hij mij een betekenisvol deel van zijn binnenwereld had toevertrouwd. Toevertrouwd, dus dat ga ik hier niet herhalen.

Wel het volgende kleinood. Hij vertelde mij dat er onder zijn beschermelingen verscheidene zijn met een bijzondere levens- of stervensgeschiedenis. Eén ervan was bij leven kassier bij een bank of wisselloper, zo precies weet ik het niet meer. In ieder geval bracht zijn werk met zich mee dat hij zich regelmatig met grote sommen gelds in het verkeer begaf. Op zekere dag fietste hij over het Muntplein, toen het handvat van zijn geldkoffertje brak. Het koffertje viel op straat en klapte open. Net op dat moment stak er een gure windvlaag op van over de Amstel en al het geld wervelde als een hoop herfstbladeren de lucht in.

De man is niet naar zijn baas teruggegaan om de calamiteit te melden, maar meteen naar zijn eigen huis, waar hij zich zonder aarzelen heeft verhangen. “Waarom?” vroeg de tuinman van de doden zich hardop af. “Het gebeurde was in zekere zin een ramp, maar toch: dat kán de reden niet geweest zijn.” Hij haalde de strekel een paar keer bedachtzaam langs het blad van zijn zeis, als om de stilte te vullen die hij nodig had om het zich nog een keer af te vragen: “Dat kán de reden niet geweest zijn.” Daarop leek hij in gedachten te verzinken, hij sloeg de zeis weer in het riet en ik wist dat het gesprek ten einde was.

Dat kán de reden niet geweest zijn.” Ik vermoed dat hij daar vaak over nadacht.

*

 

Janiek Kistemaker schrijft ook voor het weblog van tijdschrift Lover en voor webmagazine het Continuum.

Deze column verscheen eerder op haar eigen weblog  Janiek blogt ook wel eens”. 

 

  

 

 

 

 

 

 

Op de hoogte blijven?

De e-nieuwsbrief van Hoogtelijnen verschijnt  ca. 1 x per kwartaal.

Mail naar contact@hoogtelijnen.nl  en vermeld: ‘aanmelden nieuwsbrief hoogtelijnen’.

 

 

 

www.hoogtelijnen.nl  -   beschouwingen & utopieën  -   contact@hoogtelijnen.nl